เปรียญธรรม ๙ ประโยค : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 578 / 734

ประโยค ๕ - มังคลัตถีบทที่มีบทแสลง ๒ - หน้า 167 ท่านเมื่อจะทำความโศกกับพระมหาเถระนั้น พึงใตรตรองแล้วจึงทำ ดังนี้แล้ว นำคำแหย่ไปแก่พระมหาเถรแล้ว นำคำแหย่ไปแม้แก่พระ อนุเถระอย่างนั้นเหมือนกันอีก พระเถรท

บทนี้กล่าวถึงการทำความโศกกับพระมหาเถระและการทำความเข้าใจกับการปฏิสัมพันธ์ในระหว่างกัน โดยกล่าวถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อพระมหาเถระและพระอนุเถระต้องแยกจากกัน แต่ภายหลังได้มาเจอกันและพูดคุยเกี่ยวกับอด

ข้อความที่อ่านได้จากภาพเป็นภาษาไทย มีเนื้อหาดังนี้: ประโยค ๔ – มังคิดที่เป็นเปล่า เล่ม ๒ – หน้า Page 168 "บุคคลพึงกล่าววาจาที่เป็นเครื่องไม่ทำตนให้เดือนร้อน และไม่เป็นเครื่องเมียเบียนผู้อื่น เท่านี้

เนื้อหาเกี่ยวกับการพูดในศาสนาพุทธที่ย้ำถึงความสำคัญของการใช้วาจาที่สุภาพ ไม่เป็นเหตุให้คนอื่นเดือดร้อน และการพูดที่มีประโยชน์เพื่อความเจริญของสังคม โดยเฉพาะการหลีกเลี่ยงการพูดที่เป็นไฟในการขัดแย้ง โดย

ประโยค ๔ - มั่งคลัดที่ปึกเปล หล่ม ๒ - หน้า หน้า 171 จึงพูดว่า "ไปเถิด พราหมณ์ จงทำการพนันด้วยทรัพย์ ๒ พัน กับโควินทเศรษฐี แต่จงร้องเรียกข้าพเจ้าด้วยวาจาว่าโกง ครั้งนี้ พราหมณ์ไปบอกอย่างนั้นเหมือนเดิม

ในบทนี้เล่าเรื่องการสนทนาระหว่างพราหมณ์และโควินทเศรษฐีเกี่ยวกับการพนัน โดยพราหมณ์รายงานถึงการทำการพนันด้วยทรัพย์และการร้องเรียก พระโพธิสัตว์มีความเข้าใจในเรื่องนี้ พร้อมสอนให้กล่าววาจาที่จริงใจไม่เป็น

ประโยค ๔ - มังคลิฆติบี, เล่ม ๒ - หน้า ๑๒๒ [แก้จรรจร] บรรดาบเหล่านั่น กล่าวว่า มนุญเมว ความว่า บุคคลเมือสนทนากับผู้อื่น ฟังคล่าวแต่เบื้องอาวาที่เพราะ นำใจ อ่อนหวานอ่อนโยน เว้นจากโทษ ๔ ประการ กล่าวว่

ในบทนี้กล่าวถึงวิธีการสนทนาโดยนำใจที่อ่อนหวานและสร้างสรรค์ โดยเลี่ยงจากโทษสี่ประการ นอกจากนี้ยังมีการพูดถึงความสำคัญของการตอบสนองต่อความคิดเห็นของผู้อื่นอย่างเหมาะสม ตามที่ได้รับการอ้างถึงในอรรถกถาระเ

ประโยค ๔ – มังคลัตถทีปนะ ๒ – หน้า ๑๗๓ พรามณ์ผู้หนึ่งในกรุงกัตถสีล ดังนี้เป็นต้น. เรื่องนี้ก็เหมือนเรื่องก่อน. พระผู้มีพระภาค ครั้งตรัสอดีตกาลแล้ว ตรัสถามนี้ ในสารีมาคชายา ในบรรดามฉาก ในมวรรณวรรคเอก ใ

บทความนี้พูดถึงเรื่องราวความสำคัญของการปลดปล่อยจิตใจจากความทุกข์ในพระพุทธศาสนา โดยเน้นถึงคำสอนที่ว่า บุคคลควรปลดปล่อยใจในทางที่ถูกต้อง และไม่พึงกระทำสิ่งที่เป็นโทษ โดยมีการอ้างอิงถึงบทสอนจากพระผู้มีพร

ประโยค ๔ - มังคลัตถาที่นี่เป็นปลา เล่ม ๒ - หน้าที่ 174 [เรื่องบทเศรษฐี] [๒๒๕] อเนง ธรรมาคมบุคคลมีปกติกล่าวว่าค่าน่ารัก มักได้ลาก เหลือเพื่อว่าคนเหล่านี้. ในข้อนั้น มีเรื่องนี้ (เป็นอุทาหรณ์) :- ในอด

ในเรื่องนี้, บุตรเศรษฐีห้าคนได้ออกจากพระนครกรุงพาราณสี ขอชิ้นเนื้อจากพรานเนื้อ โดยที่การใช้วาจาที่น่ารักและเหมาะสมมีผลต่อการได้รับเนื้อที่เหมาะสม. คนแรกใช้วาจาหยาบทำให้ได้เนื้อไม่เพียงพอ, ส่วนคนที่สอง

ประโยค - มังคลิดาที่นี่นี่ปี่ แบบ เล่ม ๒ - หน้า 177 ในทันใดนั้นเอง ใบเก่า ๆ ก็ล้นไป และใบใหม่ ๆ ก็ออกออก ดอก ทั้งหลายบานแล้วหล่นลง ผลทั้งหลายผลออกสุกโดยกัลครูเดียว เท่านั้น มีสร้อยโอ๋อะไรซ่ามกับผลไม้

ในเนื้อหานี้กล่าวถึงพระโพธิสัตว์ที่ใช้มนต์เพื่อสร้างความมั่งคั่ง โดยมีการตั้งคำถามเกี่ยวกับที่มาของมนต์ในสำนักงานและการพบเจอข้อเท็จจริงในพระราชดำรัส ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญของการใช้มนต์ในชีวิตแล

ประโยค ๔ - มังคลัดที่เป็นเปล่า เล่ม ๒ - หน้าที่ 178 พระราชากรงกีว OsakaS สั่งว่า "เจ้าทั้งหลาย จงจับเจ้านี้ ที่ คอ ไอ่ออกไป." พวกราชบูชา ทำตามพระดำรัสนั้น กล่าวว่า "ท่าน งงเข้าไปหาอาจารย์ของท่าน แล้ว

ในเนื้อเรื่องนี้กล่าวถึงเหตุการณ์ที่พระราชาสั่งให้จับผู้หนึ่งและบทสนทนาระหว่างพราหมณ์กับพระโพธิสัตว์ โดยพราหมณ์มีความไม่พอใจในตนเองจนไปถึงความตาย ส่วนบุตรเศรษฐีสามคนที่อยู่ในกรุงพาราณสีมีการพูดคาถาสำห

ประโยค - มึงคลัดที่ปี้บาเปี้ลาส 2 หน้า้าที่ 179 - ได้ ฉันใด, ของมุกของท่านจงออกขึ้น ฉันนั้น. - ท่านอันข้ามเจ้าขอแล้ว จงให้ดอกปุ่มแก้ - ข้าพเจ้าดิ. - คนที 2 เมื่อจะขอ กล่าวว่ากานนี้ว่า - "พิธีที่เก็บไว

เนื้อหานี้เกี่ยวกับพิธีกรรมที่สอดคล้องกับการขอสิ่งต่างๆ ซึ่งมีการยกตัวอย่างบทพูดประเภทต่างๆ ที่กล่าวถึงการขอ โดยเฉพาะคำที่บอกเกี่ยวกับการให้ดอกปุ่มแก้ให้กับผู้ขอ และคำสอนที่มีเกี่ยวข้องในบริบทของพิธีก

ประโยค ๔ - มั่งคลิดที่มีเปล เล่ม ๒ - หน้า ๑๘๑ ตอนนี้ ย่อมขับร้องด้วยเสียงอันไพร่เราะ และฟ้อนรำไห้นามใจ ; แม้ม มนุษย์ทั้งหลายก็ไม่รู้ว่าจะขับร้องและฟ้อนรำได้อย่างนี้" พระราชาทรงยินดี ได้พระราชทานทรั

เนื้อหานี้กล่าวถึงการขับร้องและฟ้อนรำของกินนรที่เกิดขึ้นในบริบทที่พระราชาทรงมอบทรัพย์ให้แก่พรานแต่กลายเป็นแรงกดดันที่ทำให้กินนรไม่กล้าขับร้องและฟ้อนรำโดยเกรงว่าจะทำให้พระราชาไม่พอใจ แม้ตอนท้ายพระราชาจ

ประโยค ๔ - มังคลิดลที่นี่นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 182 ทุพภิกขภัยนี้ว่าว่า “เราเมื่อกล่าว พึงกล่าวคำทุพภิกขิดในกลบง ครั้ง” บทว่า กิลเดส ได้แก้ หม่มหมอง คือความจากใจ บทว่า ตูมความว่า ด้วยหอมนี้ จึงไม่ขับร

เนื้อหาพูดถึงการสนทนาของพระราชาและกินนรีที่เกี่ยวข้องกับการเลี้ยงสัตว์และการเป็นที่พึ่ง ระบุถึงความสำคัญของธรรมชาติที่ช่วยให้สัตว์และมนุษย์มีชีวิตอยู่ร่วมกัน พระราชาแสดงความปรารถนาที่จะส่งภริยาไปยังสถ

ประโยค ๑-มังคลิตี่เป็นเปล ແล่ม ๒-หน้าที่ 183 อยู่ในกรงทอง ตรัสสั่งให้พรานผู้นั้นแลมแล้ว ตรํสว่า "เจ้าของ ไปปล่อยไว้ ณ ที่ ๆ จับมาเกิด." พรานนั้นได้ทำตามพระดำรัสสั่งนั้น. กินนร ๒ ผมมีมั่งไม่กล่าวทุพภิม

เนื้อหาว่าด้วยความสำคัญของคำสัตย์ในพระพุทธศาสนาและการพูดคำจริง โดยอ้างอิงจากพระธรรมคำสอนต่าง ๆ ที่บอกถึงคุณค่าสูงสุดของการพูดคำสัตย์และการดำรงอยู่ในความจริง ไม่ใช่เพียงแค่การพูด แต่เป็นการสร้างและรักษ

ประโยค 4- เม็งคลัดที่นี่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า ๑86 เรื่องนี้มาในภาพรรณนากาว่า สงู ภณ น ญูเจษย เป็นต้น ในโภวรรณธรรมบท [วาจะสุขายินเป็นมงคล ๒๕๔] ดังนั้น วาจาที่ประกอบด้วยองค์คืออวัยวะ ๕ มีความคำ สุขภา

เนื้อหานี้นำเสนอการวิเคราะห์วาจาที่ประกอบด้วยองค์ ๕ ว่ามีความสำคัญต่อการนำมาซึ่งความสุขและโลภสุข วาจาเหล่านั้นจัดอยู่ในประเภทที่เรียกว่า 'สุขิต' เพราะสร้างผลดีต่อผู้พูดและผู้ฟัง ในทางกลับกัน วาจาที่ไม

ประโยค ๔ - มังคลค์ที่นี่นั้น - หน้า 189 กีดิ วิธีที่ดี ย่อมควร, เสียงไม่ควร, ความนี้แม้ในอรรถกถา อัฐูลาสิณี ท่านก็ดากกล่าวไว้แล้ว เพราะฉะนั้น พระผู้มีพระภาค จึงตราสาวาสติกไว้โดยความเป็นมงคลแผนกหนึ่ง.

เนื้อหาเกี่ยวกับการแสดงความหมายของคำว่ามงคลจากพระผู้มีพระภาคที่ได้ตราสาวาสติก โดยวิเคราะห์คำในอรรถกถาที่เกี่ยวข้องกับความหมายและข้อวินิจฉัยเกี่ยวกับวินัยและสุภาษิตต่าง ๆ รวมถึงการนำเสนอความสำคัญของควา

ประโยค ๑ - มังคลํที่มีนเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 194 เพราะฉะนั้น พระพุทธเจ้านี้มีมังคลํกันกับวัดนุสูตรเป็นต้น ตามที่กล่าวมา พึงเห็นว่า เป็นจาวุฒิถิ โดยพิเศษแล. นั่นที่ ๒ จบ. ถาดว่าด้วยความเป็นจาวุฒิ จบ. พ

เนื้อหาเกี่ยวกับพระพุทธเจ้าที่มีมังคลํร่วมกับวัดนุสูตร โดยกล่าวถึงจาวุฒิถิและความสำคัญของคำสอนที่เกี่ยวข้อง รวมถึงมคคลที่พระผู้พระภาคตรัสไว้ 4 ประการที่สะท้อนถึงความเป็นพุทธสุดและศิลปะ.

ประโยค - มั่งคั่งที่สุดในเเละ เล่ม ๒ - หน้าที่ 197 ปลอโยบญุตรู่ร้องให้ด้วยนาม ด้วยเพลง บับ และด้วยเครื่องก็คืออวัยวะ, ด้วยเหตุนัน ท่านอธิเรียกว่า ‘โทษนุต’ (ผู้บญุตรให้ด็รึ ปลอโยน.) แต่นัน เมื่ออผลและ

เนื้อหาพูดถึงการมอบมรดกและความรับผิดชอบในการเลี้ยงดูบุตร โดยเน้นถึงความสำคัญของการตระหนักในอนาคตและความสัมพันธ์ของบุตรกับมารดา ซึ่งเป็นคำสอนเพื่อให้บุตรเข้าใจถึงความต้องการและหน้าที่ของตนในสังคม ทั้งย

ประโยค ๕ - มังกรคล้ายที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ ๒๐๐ [มารดาบิดาเป็นพรหมของบุตร] ๒๕๔๕ อีกอย่างหนึ่ง มารดาบิดากัง ๒ นั้น ท่านเรียกว่า "พรหม บูรพเทพ บูรพาจารย์ และอาจาไนยบุคคล" (ของบุตร) เปรียบ เหมือนท้า

เนื้อหานี้กล่าวถึงความรักและความห่วงใยของมารดาบิดาที่มีต่อบุตร พวกเขาเปรียบได้กับพรหมในทางศาสนา โดยแสดงถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้นในแต่ละช่วงเวลาของการเติบโตของบุตร ทั้งในด้านความสุขและความทุกข์ พวกเขาตื

ประโยค ๔ - มังกรคัมภีร์ที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ ๒๐๕ พระผู้มีภาคทรงแสดงว่า เป็นเหตุแห่งความเป็นพรหมเป็นต้น อันเป็น เหตุที่บุรุษไม่อาจทำตอบแทนแก่มรรคาบิ้นดาน ให้สิ้นสุดโดยประการ ใด ๆ คู่อุปราอันเป็

คำสอนนี้เน้นถึงความสำคัญของการตอบแทนบุญคุณของมารดาและบิดา โดยระบุว่าแม้จะมีการทำดีมากเพียงใด ยังไม่สามารถตอบแทนคุณของพวกท่านได้หมด อย่างไรก็ตาม การทำดีและการบำรุงท่านก็เป็นสิ่งที่พึงกระทำ คำสั่งสอนเหล

ประโยค ๔ - มังคลิดที่มีแปลง เล่ม ๒ - หน้า ๒๐๘ สูตรและโสนนั้นชดกว่า "เพราะฉะนั้นแฉล บันฑิตพึงมีสกาวและ สักการะมารดาบิดานั้น ด้วยข้าว น้ำ ผ้า ที่นอน การอบกลิ่น การให้อาบน้ำ และการล้างเท้า ทั้ง ๒." [แก้

เนื้อหาพูดถึงการแสดงความเคารพต่อมารดาและบิดาในพระพุทธศาสนา โดยเน้นการทำความนอนน้อม การใช้ของที่มีค่าเพื่อแสดงความรักและการเคารพ การอบกลิ่นเพื่อให้เกียรติ นอกจากนี้ยังมีการกล่าวถึงคำสอนจากพระผู้มีพระภา

ประโยค ๕ - มังคลัจฉะนี้เป็นปล. เล่ม ๒ - หน้าที่ 209 บทว่า หปนาน คือ ด้วยการรดตัว ให้อาบด้วยน้ำอุ่นในฤดูหนาว ด้วยน้ำเย็นในฤดูร้อน บางกว่าที่ปามน ณ โรมัน คือ ด้วยการล้างทั่วด้วยน้ำเย็นและน้ำอุ่น และด้

บทความนี้กล่าวถึงวิธีการบำรุงมารดาบิดาด้วยการนวดและสักการะ ในพระพุทธศาสนา และได้อ้างอิงหลักธรรมที่สำคัญเกี่ยวกับการดูแลผู้มีพระคุณ การนวดถือเป็นวิธีการที่ส่งเสริมสุขภาพในฤดูต่าง ๆ โดยการใช้ทั้งน้ำอุ่น